به گزارش تابش کوثر، اسماعیل آذر در گفتوگویی به مناسبت روز بزرگداشت فردوسی با خبرگزاری ایلنا اظهار کرد: «برای شناخت فردوسی باید حماسههای پیش از او را بررسی کنیم؛ حماسههایی که اغلب متعلق به کشورهای دیگرند و محتوایی متفاوت دارند.»
وی نخستین حماسه شناختهشده جهان را «گیلگمش» دانست و گفت: «در این اثر با شخصیتی مواجهیم که مردم از خدایان میخواهند رقیبی برای او بیافرینند تا از ظلم و ستمهایش در امان بمانند.»
آذر ادامه داد: «در حماسههای سانسکریت مانند مهابهاراتا و رامایانا یا آثار یونانی چون ایلیاد و اودیسه، محور روایت جنگهایی است که اغلب بهخاطر دزدیده شدن زنی شکل گرفتهاند؛ حال آنکه شاهنامه فردوسی مملو از مضامین عمیقتری چون خداپرستی، جوانمردی و عدالت است.»
وی افزود: «نمونههایی چون حماسه نیبلونگن، اثر دانته یا حتی بهشت گمشده نیز بیشتر بر نبردهای بیرونی تمرکز دارند، اما فردوسی انسان را به درون خودش بازمیگرداند.»
آذر با اشاره به برخی ابیات شاهنامه تأکید کرد: «در همه جای شاهنامه، طنین عدالت، نیکی، و حضور خداوند شنیده میشود.»
وی به ماجرای نبرد رستم با دیو سپید اشاره کرد و گفت: «رستم پیش از کشتن دیو، او را بیدار میکند تا پهلوانانه بجنگد، سپس با نیایش از خداوند یاری میطلبد. اینجاست که شأن اخلاقی قهرمان در شاهنامه نمایان میشود.»
او با قرائت ابیاتی چون
«نباشد همی نیک و بد پایدار / همان به که نیکی بود یادگار»
و
«چو نیکی کنی، نیکی آید برت / بدی را بدی باشد اندرخورت»
تاکید کرد که شاهنامه آموزگار نیکی، نوعدوستی و بازگشت به خویشتن است.
آذر در پایان گفت: «فردوسی انسان را از سطح بیرونی زندگی به درون خودش میبرد. در جهانی که تکنولوژی انسان را از خودش جدا کرده، هیچ چیزی مهمتر از آشتی انسان با فطرت خودش نیست. این همان مفهومی است که فردوسی در سراسر شاهنامه به آن پرداخته است.»
م/۱۱۰
نظر شما